| تبليغات | X |
خواستم اين آخرين پست را متفاوت از تمام نوشته هاي اين چند سال بنویسم
اما مگر ميشود؟
پيش خودم حساب ميكنم
۱۰۹۵ = ۳×۳۶۵
در اين روزهایی كه گذشت آدم های زيادی آمدند، به زندگي ام سرك كشيدند و رفتند
حس خوبی داشت اينجا نوشتن
اينجا كه تنها مآمن دلم بود
اينجا كه گره از افكار درهم پيچيده ام باز میکردم
به اين ها كه فكر ميكنم،خنده ام ميگيرد
نيامدم اين ها را بگويم
آمدم بگويم
من رفتم
كه رفتن يعني حيات
باور کن.
در تيه گمراهی هايم سردرگمم
كيست تا مرا ياری كند؟ خدا داند!